ﻣﻰدانم بعد هر خنده من گریه ای طولانی است

من پس از هر خنده خود ﻣﻰترسم

که دگر اشک ندارم که رها سازم و در نوبت خنده دیگر باشم!

و ترکهای لبم

اشکهایم را به اسارت بردند!

ﻣﻰدانم...

ﻣﻰدانم قلب من خاموش است

و هرزگاهی ﻣﻰگردد تپشی

تا که من باشم و زجرم بدهد!

دنده های قفس سینه من

بطن من را بستند

خنده نلخ من آیا خبر از درونم دارد

تو نخواهی فهمید:

بطن من را بستند

اشکهایم را به اسارت بردند!!!

زیر لب ﻣﻰخندم...

در دلم ﻣﻰترسم

كاش مي شد سه چيز را از كودكان ياد بگيريم:

1. بي دليل شاد بودن و پاي كوبيدن

2.هميشه سرگرم كار بودن و بيهوده ننشستن

3. حق و خواسته خود را با تمام وجود خواستن و فرياد زدن

چون لبهایم برای نخستین بار آماده ی سخن گفتن شدند و جنبیدند، از کوه مقدس بالا رفتم و خدا را چنین صدا زدم:

پروردگارا! من تو را پرستش کرده ام. مشیت پنهان تو شریعت من است. تا روزی که زنده ام در برابر تو خضوع خواهم کرد. اما خداوند پاسخ مرا نداد بلکه مانند طوفانی سهمگین از من گذشت و از دیدگانم پنهان شد.

یک هزار سال بعد. برای دومین بار از کوه مقدس بالا رفتم و با خدا چنین سخن گفتم:

تو مرا از خاک زمین آفریدی و از روح معنوی ات بر من دمیدی و زنده ام کردی، پس همه ی وجودم به تو مدیون است. اما خداوند پاسخ مرا نداد و همچون هزاران پرنده ی بالدار به پرواز درآمد و از من گذشت.

یک هزار سال بعد. از کوه مقدس بالا رفتم و برای سومین بار با خدا سخن گفتم:

ای پدر مقدس! من فرزند دوست داشتنی تو هستم. با عشق و دلسوزی مرا به دنیا آوردی. با محبت و عبادت ملکوت و ملک تو را به ارث خواهم برد! این بار نیز خداوند پاسخم نداد و همچون مه که تپه ها را می پوشاند از چشم من دور شد.

یک هزار سال بعد. از کوه مقدس بالا رفتم و برای چهارمین بار با خدا سخن گفتم:

ای اله من! ای حکیم و دانا! ای کمال و مقصود من! من گذشته ی تو و تو فردای من هستی. من ریشه هایت در ظلمات زمین و تو روشنایی آسمانها هستی.

در این هنگام خداوند به سوی من خم شد و واژگانی شیرین و لطیف بر گوشم نواخت؛ چنانکه دریا، رودخانه ی سرازیر شده را در خود فرو می برد، خداوند مرا در اعماق خود فرو برد! و چون به سوی دشتها و دره ها سرازیر شدم، خدا نیز آنجا بود!

دعا مي كنم

                كه لبخند بزني وقتي امشب فال حافظت را مي خواني

دعا مي كنم

               تازه بماني مثل هندوانه اي كه سمبل امشب است

دعا مي كنم  

             كه با هر دانه اناري كه امشب تعارف مي شود يكي از غم هايت بپرد

دعا مي كنم

             كه شادي هايت طولاني بماند برايت ، مثل امشب

دعا مي كنم

           كه زندگي كني مثل يلدا...طولاني،سرخ،شاعرانه،به ياد ماندني.

به نام خداي تنهايي هايم

دخترك به دنبال نشانه اي مي گشت...آن روز دنبال جواب بود و به هر دري مي زد...آخر چگونه....چكار...اصلا چرا!؟عقلش به جايي قد نمي داد...ذهنش وحشتناك درگير بود...بالاخره دلش را زد به دريا... از پير دير خواست تا كمكش كند...و او سكوت كرد با همان مهرباني و تبسم هميشگي نگاهي به دخترك كرد بعد چشمانش را بست...زير لب زمزمه اي كرد، كتابش را باز كرد...  و از كتابش براي دخترك خواند: صبر...صبر...صبر

دخترك با خودش فكر كرد...كاري به جز اين از دستش بر نمي آمد...اما حرف پير، دل او را محكمتر مي كرد...

سعي كرد به روي خودش نياورد...خودش را محكم نگه داشت  نمي خواست كسي از بغضي كه لحظه لحظه ويرانترش مي كرد با خبر شود...

گاهي گلايه اي مي كرد ... نگاه كوچكي به آسمان مي انداخت...نه... فايده اي نداشت...با خودش غرولند مي كرد: واي چقدر ناتوانم من...واي خدا چقدر... زبانش را  مي گزيد. چشمانش پر از اشك مي شد و لبخند  تلخي مي زد و از ته دلش مي گفت : "خداي من شكرت"

حقيقتش اگر فاصله نمي بود هم كاري از دستش بر نمي آمد...اما براي دلداري خودش هم كه شده تقصير ها را گردن فاصله مي انداخت...بيچاره جاده...انگار ديوار كوتاهتري پيدا نمي شد كه تمام تقصيرها را بي ملاحظه انداخت گردنش!

و باز هم خورشيد رفت...با اين غروب مي شد شش روز. سرد...تلخ ...و  دور  دور!

چقدر...حرف ها ،مشكلات ديگران و حتي درد هاي خودش به نظرش مضحك مي آمدند...او نگران بود...فقط همين!

نگران كسي كه كه تمام زندگيش شده بود درد...به قول مهرباني: "امتحان"...امتحان هايي كه خدا از  فقط از بندگان عزيزش مي گيرد تا به آن ها يادآوري كند كه به يادشان هست... و آن گاه است كه اگر بخوانيش در آغوشت مي كشد و خورشيد به يك باره در عين سردي و تاريكي كه در آن گير كرده اي طلوع مي كند!

هوا تاريك تاريك بود...و دخترك سرگردان در افكار خودش غرق  شده بود...

ناگاه چشمش به آسمان افتاد... خداي من ماه كامل بود...كامل! آري ،دخترك ماه را در آسمان تاريك ديد.

چشمانش برقي زد...لحظه هايي را به ياد آورد كه زير سر همين ماه  درددل ها را شنيده بود...شايد مرهم كوچكي براي زخم كهنه اي شده بود...آري او هنوز هم فرشته بود...شايد فراموش كرده بود...نه !نه! فقط باور نكرده بود...

و حالا وقتش بود... بايد باور مي كرد... هر اتفاقي هم مي افتاد او ديگر دخترك نبود...او فرشته ي مهربان بود.

«آري گاهي خدا بهترينهايش را امتحان مي كند ،پس اگر گير كرده اي همين حالا يادش كن»

روز قلم های تیز ,

                                                 روز فکر های خلاق,

روز اندیشه های نو,

                                   روز تو ,

                                        روز دانشجو مبارک

نعره های بی امونم گوش آسمونو کر کرد

مگه فریادمو نشنید که داره دیر میشه برگرد؟

آی به گوشش برسونین کسی جز من نمیتونه

کوله بار قصه هاشو روی دوشش بکشونه

اینهمه پیغوم و پسغوم می فرستم که بدونه

داره دلواپسی دنیامو به اتیش میکشونه

من که جاشو پر نکردم شاید اصلآ نمیدونه

ای به گوشش برسونید یکی اینجا نگرونه

نمیتونم بی تفاوت رو گذشته پا بزارم

اون که پاره ی تنم بود چه جوری تنها بزارم؟

ملاصدرا در مورد  خـــداوند  مي گويد:

 خـــداوند بي نهايت است و لامکان و بي زمان؛

اما به قدر فــهم تو کوچک مي شود. به قدر نيـــاز تو فرود مي آيد

و به قدر آرزوي تو گسترده مي شود .به قدر ايمان تو کارگشا مي شود.

يتيمان را پدر مي شود و مادر،محتاجان برادری را برادر می شود.

عقیمان را طفل می شود و نا امیدان را امید می شود.گمگشتگان را راه مي شود،

در تاریکی ماندگان را نــــــــور می شود.

رزمندگان را شمشیر می شود،پیران را عصا می شود.

محتاجان به عشق را عشق مي شود...

خــداوند   همه چيز مي شود همه کس را...

به شرط اعتقاد،به شرط پاکي دل،به شرط طهارت روح

به شرط پرهيز از معامله با ابليس!

بشوييد قلب هايتان را از هر احساس ناروا و مغزهايتان را از هر انديشه ی خلاف

و زبان هايتان را از هر گفتار ناپاک و دست هايتان را از هر آلودگي در بازار

و بپرهيزيد از ناجوانمردي ها، ناراستي ها، نامردمي ها!

چنین کنید تا ببینید چگونه  خـــداوند

 بر سرسفره ی شما با کاسه اي خوراک و تکه اي نان مي نشيند

در دکان شما کفه هاي ترازويتان را ميزان مي کند!

و در کوچه هاي خلوت شب با شما آواز مي خواند

مگر از زندگي چه مي خواهيد که در خدايي  خـــــــدا  يافت نمي شود؟!!

آیا  خـــدا  برای بنده اش کافی نیست؟!

پ ن ۱ :   عشق یعنی جز خدا را بی خیال ...

پ ن ۲ : برای تـــو نوشتم چرا که تنها تـــو   دلت به وسعت دریاست بین آدم ها ...

عشق من ناز نکن عمر ما پایان میگیره

یه روزی دست زمونه تو رو از من میگیره

وقتی تنها با توبودن  واسه من زندگیه

تورو دیدن تورو خواستن رو کی از من میگیره

عشق من قلب این عاشق با تو آروم میگیره

همه ناله های من از رو نگاه دوریه

تورو دیدن تورو خواستن تورو هر جا میبینم

 بی تو عشق تومن همیشه تنها میمونم

 عشق من عاشقتم تکرار هر شهادت

همه حرفام به خدااز عشق و سخاوت

با تو بودن توی دنیا واسه من نهایت

 عشق من بی کسی با تو شب پایان میگیره

همه رگ هام از حرارت نگات خون میگیره

 با تو بدون توی دنیا واسه من نهایت

  توگمون کردی بری خاطره ها تمومی گیره

روزای رفته برام رنگ سیاهی میگیره

اگه صد بهار و پاییزواسه تو  گریه کنم

نمیتونم که  توروهمیشه از یاد ببرم

من همون عاشقتم تا که چشمام بارونیه

همه ناله های من از اون نگاهت دوریه

 با تو بودن توی دنیا واسه من نهایته

عشق من بی کسی شب با تو پایان میگیره

همه رگهام از حرارت نگات خون میگیره

 با تو بودن توی دنیا واسه من نهایت

هوالحق

سلام بر تنها دلتنگ كننده ي دل هاي بزرگ

بي قرار اين لحظه هاي طولاني انتظارم...چه غريب پشت در مانده ام...و راهم نمي دهند ميان منتظرانت

آري من همان كه هنوز در خم كوچه ي پشت درماندگانت در مانده ام...همانقدر كوچك و دل تنگ...بي لياقت بي لياقت

چه دست و دلم مي لرزد وقتي مي خواهم قصه ي دلبزرگان را بنويسم...قصه دل هاي منتظر،منتظر خورشيد پشت ابر...منتظر منجي...منتظر شما آقا جان.

و چه شيرين است اتنظار وقتي كه يقين داري روزي به پايان مي رسد اين همه تاريكي و رنج...

يك جمعه ي نزديك... جمعه اي كه غروبش تماشا دارد!

آه..........

باز جمعه ،غروب شد و...

و زمين

همچنان تشنه حضورتان است،آقا جان.

من صبورم اما...

به خدا دست خودم نيست اگر مي رنجم

يا اگر شادي زيباي تو را به غم غربت چشمان خودم مي بندم

من صبورم اما...

چقدر با همه ي عاشقيم محزونم!

و به ياد همه ي خاطره هاي گل سرخ

مثل يک شبنم افتاده ز غم مغمومم

من صبورم اما...

بي دليل از قفس کهنه ي شب مي ترسم

بي دليل از همه ي تيرگي تنگ غروب

و چراغي که تورا از شب متروک دلم دور کند

من صبورم اما...

آه اين بغض گران صبر چه مي داند چيست...

فقط برگرد...

حالا چي عشق من باز تنهايي انگار،باز تويي كه موندي  بي من اين بار؟!

حالا چي عشق من ببين كي رو مي بيني واسش افسانه بچيني از اون عشق قديمي ؟

كي به جز من؟

 كي به جز من مي تونه بشه محرمه نگفته هاتو دقدقه هاتو دلتنگيات؟

كي به جز من مي تونه بياد دوباره به يك اشاره غمو از دلت برونه؟

كي به جز ...من فقط من  وارسه تمومه دلتنگياتم ،مرحمي براي خستگياتم .

من فقط من ...

ميگفتي خسته شدي، بي اون نمي توني، ميگفتي از بارون گريزوني،

ميگفتي از دستاي سردش  وقت جدايي، ﻣ ﻴ ﮔ ﻔ ﺘ ﻲ و منم

چشمامو رو حرفات ميبستم بغضت مي شكست و با تو من هم ميشكستم،

 اما

 اشكام واسه تو نبود همش  واسه خودم بود،براي اون روزايي كه من

بي تو دلم تنهاي تنها چشم انتظار يه دل بزرگ و پاك و موندني بود،

براي  اون  روزايي كه من بي ت......

كي به جز من مي تونه بشه محرمه نگفته هاتو دقدقه هاتو دلتنگيات؟

كي به جز من مي تونه بياد دوباره به يك اشاره غمو از دلت برونه ؟

كي  به جز ...

من فقط من،هم گريه وهم اندوه و هم سوز، هم غصه ي غصه هاي هر روز ،

من فقط من ،

من فقط من ،

من فقط من ...

حرفات حرفايه منن...دوسشون دارم.تورو هم دوست دارم...اما نمي دونم اوني كه بايد باشه چرا نيست...اوني كه بايد بخونه،چرا نمي خونه...اوني كه گفت مي مونه...چرا..........................................؟؟؟؟!!!!!

نمي دونم شايد اين منم كه لياقت يه تبريك ساده رو ندارم!

بگذريم...

تولد امام رضا (ع)  مبارك.

دعا مي كنم عيديتونو از آقا بگيريد   ...

نذار باور کنم تنهای تنهام،نمی خوام با کسی غیــر از تــــو باشم

می خوام ازخوابی که لحظش یه ساله،برای دیدن روی تو پاشم

اگه تو باشی و دنیا نباشه ،می شه با تو همه دنیـا رو حس کـرد

همه دنیا بیاد و تـو نـباشی ، دلم دق می کنه با این هــــمـه درد

تمــوم زندگیمو زیر و رو کن ، که بی تــو دلخوشی هامم گناهــه

خودت باش و من و دیوونگی هام ، فقط با تو دل من رو به راهـه

بذار باور کنم اینو که با عشق ، حقیقــت میشه تو افسانـه باشه

می شه افسانه هارو زندگی کرد اگه حق با من دیوانــه باشه ...

باز مي خواهم اين بار براي تو بنويسم!!!

    قلبم لبريز از شادي ست، شادي که تو به آن بخشيده اي، شادي كه وقتي هستي تمام وجودم را فرا مي گيرد...من قلبم را، دلم را، احساسم را، روحم را و وجودم را به نام تو مي کنم اينک اين تويي صاحب اختيار هر آنچه که دارم، تو از اين پس فرمانرواي قلب کوچک من هستي پس حکم کن،آنچه را که در دل داري، به زبان بياور آن همه احساس و دوست داشتن را...بگذار از شرم اين عشق لبريز از
سکوت گونه هاي قلبم گلگون شود، تو اکنون فرمانرواي اين قصر کوچکي که از تمام ديوارهايش صداي غم و غصه بگوش مي رسد مي خواهم اين بار براي تو بنويسم...
اين بار فارغ از همه ي دلتنگي ها و تنهايي ها با کلماتي مملو از احساس و دوست داشتن، مي خواهم براي تو بگويم بگويم که هستم، که همسفر جاده ي بي پايان عشق تو خواهم شد به چشمانم نگاه کن و شوق راهي شدن را از آنها درياب
من با کوله باري از اميد همراه و همسفر تو خواهم بود اين بار فارغ از همه ي دلمردگي و غم زدگي، براي تو مي نويسم....

   مي نويسم به تكرار تكراري ترين جمله ام...:

                                                  دوستت دارم!

درخت،درخت،درخت،

    و تصویر تو گم لای این همه درخت!   

برگ ها زرد نشده ، له می شوند و آوار روی شانه هامان.

نه تو درخت می شوی

                          و نه من!

تنها سایه هایمان روی زمین به هم می رسند.

" تو " را می نویسم؛

               که خودت را گم کردی و پیدا نشدی...

و من زیر این همه سایه ی این همه درخت ، دنبال تو گشتم!

فاصله هارا درخت بکار

             تا برسم به تو:

                            زیر این همه سایه سردم می شود!

یکی یکی می ریزند

و مرا

یاد ثانیه های بر باد رفته ام می اندازند

چه قدر امواج غفلت

شانه های عمرم را می لرزاند !

تحقير مي شدم که تو قدّ جهان شدي ...
با روح بغض کرده ي من مهربان شدي ...
سرما گرفته بود دو دست مرا که تو ...
در اين دو قطب يخزده آتشفشان شدي ...
روح مرا حس غريبي گرفته بود ...
دريا شدي و باد شدي، بادبان شدي ...
تسخير کرده بود مرا دست هاي خاک ...
تو آمدي و بال مرا آسمان شدي ...
چيزي نداشتم همه از دست رفته بود ...
اما براي من تو زمين و زمان شدي ...
پس من تمام وسعت خود را دعا شدم ...
شايد تو مستجاب شوي، ناگهان شدي ...

آبجي لويال چه خوب نوشته...

اما گمانم من هنوز تمام وسعتم رو دعا نشده ام كه تو مستجاب شوي.....

......................................

اگر شبي فانوس نفسهاي من خاموش شد،
         اگر به حجله ی آشنايي،
              در حوالي خيابان خاطره برخوردي
و عده اي به تو گفتند:
"كبوترت در حسرت پر كشيدن پرپر زد"،
تو حرفشان را باور نكن!

تمام اين سال ها كنار من بودي!
                كنار دلتنگي دفترم!
در گلدان چيني اتاقم!
در قلبم ...

تو با من بودي و من با تو بودم!
  مگر نه كه با هم بودن،
همين علاقه ی ساده سرودن فاصله است؟

من هم هر شب،
شعرهاي نو سروده ی باران را
                            براي تو خواندم!
هر شب، شب بخيري  به تو گفتم
و جواب تو را،
        از آن سوي سكوت خوابهايم شنيدم!

تازه همين عكسِ تو،
هم صحبت تمام دقايق تنهايي من بود...

 فرقي نداشت كه فاصله یمان
       چند فانوس ستاره باشد...

پس دلواپس  انزوای اين روزهاي من نشو،
اگر به حجله اي خيس
        در حوالي خيابان خاطره برخوردي!

ای عزیز جان من!

من برای مرگ خود یک بهانه می خواهم

یک بهانه ی پوچ عاشقانه می خواهم

از غمی که می دانی بی تو بودنم مرگ است

بی تو بودنم هرگز ...

گر بهانه این باشد،من بهانه می گیرم

عاشقانه می میرم ...

چه جمعه ها که یک به یک غروب شد نیامدی...

چه بغض ها که در گلــــو رســـوب شد نیامدی...

خلیل آتشـین سخـــــن! تبــــر به دوش بت شکن!

خـــــدای مــــا دوباره سنگ و چوب شد نیامدی...

برای مــــــــا که خسته ایم و دل شکسته ایم نه!

ولی برای عـــــده ای چه خـــــــوب شد نیامدی...

تمــــــام طــــول هفته را به انتظـــــار جمعـــــــه ام

دوبــــــاره صبح ... ظهر ...نه!غروب شد نیامدی...

نمي داني به چه اندازه نگرانت شده ام

...مي دانم كه من ارزشش را ندارم...اما به دلم فقط به خاطر دل بودنش رحم كن!

دلم نگران است!

و چه اندوهناكم من!

به هيچ تاب ندارم...

نه چشمانم و نه دستانم ....و نه وجودم...آرام نمي گيرند

چه كنم با بي خبريت عزيز من؟!

جواب نگاه هاي سنگين را چه بدهم؟

جواب حرف هاي عاشقانه اي كه از آن ها متنفرم؟

چقدر بي تو تاريكم...............................................................................................................

امشب  غمگينم

شايد غمگين  بودن يعني گرفتگي دل

...صادقانه و رك مي نويسم

امشب دلم عميق گرفته است

6 6 6

ياد حرف هايت مي افتم...

_ زندگي را بايد سفت گرفت

مي خندم و مي گويم گمان نكنم!

بعد كه با خودم فكر مي كنم...

اما ...نه راست مي گويي شايد بايد آن را جدي تر گرفت...

...تو مي گويي

_ شايد حرف مسخره اي باشد اما دردهايم براي خودم است و به كسي مربوط نيست

و من با اعتراض ...

_حق با توست اما من كه " كسي" نيستم

نمي دانم حرفم را چقدر باور كردي

يا چقدر باور داري

براي من كه اينگونه است

درست است كه درد مال خود آدم است و نبايد آن را به " كسي" گفت

اما من كه دردهايم را فقط براي تو گفتم...

به آن خاطر است كه بر اين باورم فقط يك نفر هست كه مي تواند همرازت باشد

و حساب همراز از " كسي" جداست

اصلا قد زمين تا آسمان فاصله دارد

همراز همان همراهيست كه پا به پايت مي آيد

هماني  كه آنقدر از تو مي داند كه

اگر سوالي از او درباره تو  شود همان جوابي را مي دهد كه تو خواهي داد

اگر اينگونه باشد نمي توان درد را از او پنهان كرد

پس يا من همراز نيستم و يا ...

 آخر چگونه همرازي هستم كه لياقت شنيدن دردت را ندارم؟

6 6 6

مي بيني چگونه درگير حرف هايت مي شوم؟!

آنقدر عميق كه حتي گاهي گذر ثانيه ها را نمي فهمم

گاهي نيز به خودم شك مي كنم...نكند همين جايي

چشمانم را باز مي كنم...

نه...اين فقط خيال است!

خيالي كه لبخند را به روي لبانم مي نشاند...

مثل ديوانگان لابه لاي اشك هايم مي خندم!لا به لاي نبودنت هايت...

عجب فاصله اي دارد دست هايمان!!!

و چه نزديكند دل هايمان .

دلم گرفته است....

نكند دل تو هم غمگين است

؟

به اولین قاصدکی که از شهر قشنگ زندگی تو بگذرد،

پیغام خواهم داد که هیچ چیز نمی تواند

مهرت را از دلم بیرون کند ؛

حتی فاصله ها!

اينجا، عزيز من!

خورشيد روبه رو را مي بينم هر عصر

در انتهاي سرخ شقايق وارش در خواب

و ماه را- كه بي رنگ

و شهر را- كه بي نام

اينجا هميشه ياد تو با من

از ابتداي سرخ شقايق وارش بيدار:

با آبها- كه جاري

و شهرها- كه روشن

اينجا تويي كه مي خندي،با تبسمي

در چشم سبز رهگذري آرام.

بيدار- خواب مستي دوشينش

با جامه هاي رنگين-

                          و آن نگاه كردن انديشناك،اما تاريك روشنش

مثل سپيده دم

مثل هميشه پاك

مثل هميشه  ياد  تو با من

چقدر خوبه آدم يكي رو دوست داشته باشه

  نه به خاطر اينكه نيازش رو برطرف كنه

  نه به خاطر اينكه كس ديگري رو نداره

  نه به خاطر اينكه تنهاست و نه از  روي اجبار

  بلكه به خاطر اينكه اون شخص ارزش دوست داشتن رو داره .

از تو سخن از به آرامي

از تو سخن از به تو گفتن

از تو سخن از به آزادي

وقتي سخن از تو مي گويم.

از نور و حس

                از لحظه

                                مي گويم

از دوستت دارم

                   از خواهم داشت

از فكر عبور در به تنهايي

من با گذر از دل تو مي كردم.

من با سفر سياه چشم تو زيباست

                                         خواهم زيست.

من با به تمناي تو

                     خواهم ماند.

من با سخن از تو

                          خواهم خواند

ما خاطره از شبانه مي گيريم

ما خاطره از گريختن در ياد

از لذت اركغان در پنهان،

ما خاطره ايم از به نجواها...

من دوست دارم از تو بگويم را

اي جلوه ي از به آرامي

من دوست دارم از تو شنيدن را

تو لذت نادر شنيدن باش.

تو از به شباهت، از به زيبايي

بر ديده ي تشنه ام تو ديدن باش.

همه جاي اينجاي تاريك و غمگين و دور ،دنبال نگاه آشنايت مي گردم،غريبه ي دور!

هرگاه به اين سمت مي آيم ، تقدس اينجا را با حضورت چراغاني مي كنم، در رويا، در تصوراتم و واي... وقتي مي آيم ... نيستي...

تو دوري ... خيلي دور...

و من چه تنهام! اينجا بي تو در شهر خودم غريبم... راستش هر جاي دنيا كه باشم اگر بي تو باشم تنهايم و غريب و غمگين !

مرد و زن جوانی سوار بر موتور در دل شب می رانداند. آنها عاشقانه یکدیگر را دوست می داشتند...

زن جوان: یواش برو می ترسم

مرد جوان: نه، اینجوری خیلی بهتره

- خواهش می کنم، من خیلی می ترسم

- خوب، اما اول باید بگی که دوستم داری

- دوست دارم، حالا میشه یواش تر برونی

- منو محکم بگیر

- خودم رو محکم گرفتم ، حالا میشه یواش تر بری؟

- باشه به شرط اینکه کلاه کاسکت منو برداری و روی سر خودت بذاری، آخه نمیتونم راحت برونم اذیتم می کنه

روز بعد واقعه ای در روزنامه ثبت شده بود: برخورد موتور سیکلت با ساختمان حادثه آفرید. در این سانحه که به دلیل بریدن ترمز رخ داد یکی از دوسرنشین زنده ماندند و دیگری درگذشت…

مرد جوان از بریدن ترمز آگاهی یافته بود پس بدون اینکه زن جوان را مطلع کند با ترفندی کلاه خود را بر سر او گذاشت و خواست تا برای آخرین بار دوستت دارم را از زبان او بشنود و خودش رفت تا او زنده بماند

خيلي گشتم...تمام آرشيومو گشتم..تا يه چيزي پيدا كنم و ...بزارم تا...خودم ننوشته باشم! اما...چيزي كه راضيم كنه پيدا نكردم...

آخه ...خيلي دلم گرفته...خيلي...يه بغض سنگين راه گلومو بسته...

داغونم...خيلي داغون...

كاش جور بشه برم حرم... اونجا خفن آرومم مي كنه....

امروز دو تا عاشق رو ديدم... كل تابستون رو از هم دور بودن... اما اين يه هفته رو با هم و در كنار هم گذرونده بودن ...و الان يكيشون رفت.اون يكي خيلي گريه و بي تابي مي كرد...خيلي سعي كردم آرومش كنم... اما فايده اي نداشت... شنبه يارش مياد...واسه دو روز اينقدر بي تاب بود...خواست كه من از خودم بگم...اما من ...بهش گفتم حرفاي من همش غم ودرد....نمي خوام با حرفام حال خوشي كه داري خراب كنم...همه ي لحظه هامو مي دم تا عين تو عاشق كسي باشم كه اين طوري عاشقم باشه...دعا مي كنم واست بمونه بهار...آره بهار دعا مي كنم قد عاشقيش وفا داشته باشه...

امشب دلم گرفته...بغض راه گلومو بسته....امشب خيلي تنهام...تنهاتر از هميشه....خيلي تنها...

چه بيهوده در غم ها غرق مي شويم و فراموش مي كنيم كه يكديگر را داريم...

من و تو را مي گويم غريبه...

غريبه ي دور من....سنگ صبور غم هاي جانگدازم...

همسفر تنهايي من...

نمي خواهم براي تو هم خودخواه شوم...اما گاه دوريت سخت مي آزاردم...

ببخشم اما گاهي فكر مي كنم...مي خواهي مثل او شوي...و روزي به نقطه اي برسم كه تو هم...اما نه...تو رنگ ديگري داري....تو... فرق داري...ببخشم كه گاهي در نبودن هايت به خاطر غلط بودن باورهايم از اين فكرها مي كنم...

ببخشم كه اندكي...گاهي...نبودنت اذيتم مي كند...

ببخشم كه گاهي اندكي دلم مي خواهد مهربانتر شوي....

ببخشم كه ....

هر وقت بد شدم...هر وقت بهانه گير شدم...يا به قول تو دلم گرفت و بهانه هايم زياد شد...فقط كافي ست ...يادم بيندازي كه هستي و مي ماني...نه اينكه شك دارم...نه!فقط گاهي شايد فراموش مي كنم...شايد هم وانمود مي كنم فراموش كرده ام!...شايد به اين خاطر وانمود مي كنم كه باز بگويي هستي ومي ماني...

جالب است نه؟!وقتي كه هستم و صدايت مي كنم ...تو جواب نمي دهي و وقتي تو هستي و صدايم مي كني من جواب نمي دهم...چقدر بد شده ايم من و تو!

نه تو نه...نه... بد نشده اي ...فقط سرت شلوغ است و من چه خوب معنايش را مي فهمم !

من...مي ترسم ...هميشه وقتي جواب مي دهم ...وقتي كه حرف دلم را گوش مي كنم و جواب مي دهم...تو گم مي شوي...انگار نوبت تو شده كه سكوت كني.....واي از سنگيني اين سكوت هايت...وقتي مي دانم ...يعني با خبرم مي كني و بعد سكوت مي كني....خيلي بهترم...اما امان از وقتي كه...................تمام سلام هايم بي جواب بمانند....مي دانم كه تقصير تو نيست اما به من هم حق بده وقتي بي خبرم!

حوصله ات را سر بردم؟ باز هم ببخشم...  

پانزدهم مهر ماه روز بخشايش و دوستي از قديمي ترين جشن هاي دنيا  جشن "مهرگان" فرخنده باد.

سکوت عجیبی دارد این جا

دیگر تنها من مانده ام و خیال بودنت...

لبخندت و نوشته هایی که ...

با خود چه کرده ای!؟ با من چه می کنی !؟

دلم برایت تنگ می شود وقتی می خوانمت!

وقتی بلند بلند می خوانمت!

تنهایی عجیبی است، دیوانه ام می کند گاهی.

وقتی می دانم  برق چشمانت را توان دیدن نیست ...

کاش این جا بودی، درست رو به روی من!

سکوت می کردیم و در آن سکوت می خواندیم یکدیگر را...

غصه هايت را به من بسپار

دل من تاب ريختن اشك هايت را ندارد.

آن شب كه مهتاب به حرف هاي من و تو گوش سپرده بود،

تو از عشق گفتي و من از عاشقي!

تو براي عشق گريستي و دل من ويران شد،

نمي داني، هر بلور از اشك هايت

چه بي رحمانه به جانم خنجر مي زند،

اشك هايت را به من بسپار،

من مثل باران بهاري مي گريم

تا صداي خنده هاي تو

آسمان را به حيرت اندازد!

غم هاي تو خرمن وجود مرا آتش مي زند.

باز هم مي خواهي در آتش بسوزم؟!

هرگز اشك مريز

دل من طاقت ندارد!