وعده‌اي داده‌اي و راهي دريا شده‌اي
خوش به حال لب اصغر كه تو سقا شده‌اي

آب از هيبت عباسي تو مي لرزد
بي عصا آمده‌اي حضرت موسي شده‌اي

به سجود آمده‌اي يا كه عمودت زده‌اند
يا خجالت زده اي وه كه چه زيبا شده‌اي

يا اخا گفتي و ناگه كمرم درد گرفت
كمر خو شده را غرق تماشا شده‌اي

سعي بسيار مكن تا كه ز جا برخيزي
اندكي فكر خودت باش ببين تا شده‌اي

مانده‌ام با تن پاشيده‌ات آخر چه كنم؟
اي علمدار حرم مثل معما شده‌اي

مادرت آمده يا مادر من آمده است
با چنين حال به پاي چه كسي پا شده‌اي

تو و آن قد رشيدي كه پر از طوبي بود
  در شگفتم كه در اين قبر چرا جا شده‌اي

داني که چرا مهر جبين خاک حسين است؟
چون قبله ي دل پيکر صد چاک حسين است
داني که چرا چوب شود قسمت آتش؟
بي حرمتيش بر لب و دندان حسين است
داني که چرا آب فرات است گل آلود؟
شرمنده زلعل لب عطشان حسين است
داني که چرا کعبه ي حق گشته سيه پوش
يعني که خدا هم ، عزادار حسين است