در بيمارستاني، دو بيمار در يک اتاق بستري بودند. يکي از بيماران اجازه داشت که هر روز بعد از ظهر يک ساعت روي تختش که کنار تنها پنجره اتاق بود بنشيند ولي بيمار ديگر مجبور بود هيچ تکاني نخورد و هميشه پشت به هم اتاقيش روي تخت بخوابد. آنها ساعتها با هم صحبت مي‏کردند؛ از همسر، خانواده، خانه، سربازي يا تعطيلاتشان با هم حرف مي‏زدند و هر روز بعد از ظهر، بيماري که تختش کنار پنجره بود، مي‏نشست و تمام چيزهائي که بيرون از پنجره مي‏ديد، براي هم اتاقيش توصيف مي‏کرد. پنجره، رو به يک پارک بود که درياچه زيبائي داشت. مرغابيها و قوها در درياچه شنا مي‏کردند و کودکان با قايقهاي تفريحيشان در آب سرگرم بودند. درختان کهن، به منظره بيرون، زيبيايي خاصي بخشيده بود و تصويري زيبا از شهر در افق دور دست ديده مي‏شد. همان‏طور که مرد کنار پنجره اين جزئيات را توصيف مي‏کرد، هم اتاقيش جشمانش را مي‏بست و اين مناظر را در ذهن خود مجسم مي‏کرد و روحي تازه مي‏گرفت. روزها و هفته‏ها سپري شد. تا اينکه روزي مرد کناز پنجره از دنيا رفت و مستخدمان بيمارستان جسد او را از اتاق بيرون بردند. مرد ديگر که بسيار ناراحت بود تقاضا کرد که تختش را به کنار پنجره منتقل کنند. پرستار اين کار را با رضايت انجام داد. مرد به آرامي و با درد بسيار، خود را به سمت پنجره کشاند تا اولين نگاهش را به دنياي بيرون از پنجره بيندازد. بالاخره مي‏توانست آن منظره زيبا را با چشمان خودش ببيند ولي در کمال تعجب، با يک ديوار بلند مواجه شد!   مرد متعجب به پرستار گفت که هم اتاقيش هميشه مناظر دل انگيزي را از پشت پنجره براي او توصيف مي‏کرده است. پرستار پاسخ داد: ولي آن مرد کاملا نابينا بود!

طبیبا بس کن این درمان، من بیمار می میرم

مرا دیگر به حال خویشتن بگذار، می میرم

دمادم می شوم کاهیده تر زین عشق جان فرسا

ز من شویید دست ای دوستان، کاین بار می میرم

ندارم تاب دیدارت، که با آن شعله می سوزم

نمی خواهم تو را بینم، کز آن دیدار می میرم

من دیوانه را بگذار تا با خود سخن گویم

به شهر غم غریبم، روی بر دیوار می میرم

گل خودروی این دشتم، نه گلکاری نه گلچینی

به خواری عاقبت در گوشه ای چون خار می میرم

شکفتم بی هوس بر شاخه ی لرزان عمر، اما

چنان نازک دلم کاخر به یک رگبار می میرم

هزاران قصه گفتم، شاهکار شعر من دانی

چه باشد آنکه من لب بسته از گفتار می میرم

سخنهایم گرامی تر ز درّ باشد، ولیکن خود

چه بی قدر آمدم دنیا، چه بی مقدار می میرم

ز دست حاسدان و دوستان سودجو اکنون

چنان عزلت گزین گشتم که بی غمخوار می میرم

ز خود زین رنج بیزارم که با این خلق مأنوسم

به خود زین درد می پیچم که دور از یار می میرم.

اگر می خواهی بدانی چه بوده ای، بنگر که چیستی؟

و اگر می خواهی بدانی که چه خواهی شد، بنگر که چه می کنی؟

قبل از ازدواج...بعد از ازدواج

قبل از ازدواج

مرد: آره، ديگه نمی‌‌تونم بيش از اين منتظر بمونم

زن: می‌‌خواهى من از پيشت برم؟

مرد: نه! فکرش را هم نکن

زن: منو دوست داری؟

مرد: البته!

زن: آيا تا حالا به من خيانت کردی؟

مرد: نه! چرا چنين سوالى می‌‌کنی؟

زن: منو مسافرت می‌‌بری؟

مرد: مرتب!

زن: آيا منو می‌‌زنی؟

مرد: به هيچوجه! من از اين آدما نيستم !

زن: می‌‌تونم بهت اعتماد کنم؟


.

.

.

 
: بعد از ازدواج

 متن را اين دفعه از پائين به بالا بخوانيد !!!