تمام روزها را هل می دهم ...

تا به پنجشنبه می رسم،

مولاجان،اما پنجشنبه ها هرچه می کنم بغضم را داخل دلم هل دهم،نمی شود.

پنجشنبه هایم،اشک شوق در می آمیزد با اشکی که از ترس فردایش می ریزد...

مولاجان...

هیچ می دانی تقویم را چند بار ورق زده ام تا به جمعه برسم؟؟...

و آن وقت خاطره های تنهایی و بی کسی ام را که گوشه ی تقویم ،جمعه ها نوشته ام،از نو بخوانم؟؟

چندین بار؟؟...

چند بار آینه ی غبارزده ی دلم را پاک کرده ام و شسته ام تا لااقل عکس جمکرانت ، تنها امیدم باشد؟؟...

یگانه ی آدینه هایم؛

چند بغل نرگس بچینم برایت و در خیابان های منتهی به جمکران ات بریزم تا نرگس ها بهانه ات را نگیرند و دردهاشان را به پنجره های اشکهایم گره بزنند؟

آقاجان، تا به کی غرور آسمان را به نظاره بنشینم که هم رنگی اش با آبی گنبد جمکرانت به رخم می کشد و آفتاب را نظاره گر هر روز تو می داند؟؟

مولای آیینه ها،دوست دارم دامنم را پر از نرگس هایی کنم که با آب اشک هایم آبشان داده ام و آن وقت ،دوان دوان و شتابان با کبوتران باصفایت ، پرواز کنم به گنبدبا صفای جمکرانت و دامن دامن نرگس هایم را به پای گنبدت بریزم...

و بعداز آنجا به آسمان فخر بفروشم...

مولایم، گوشه گوشه های دلم پر است از عکس های جمکرانت...

کاش می دیدی نمایشگاهم را...

کاش می دیدی که دلم را هر پنجشنبه مهمان نمایشگاهم می کنم!!...

کاش می دیدی دلم اما چندین بار بهانه ی نرگس هایش را آورده...

که نه ..نرگس هایم را نمی چسبانم به عکس ها...

می خواهم صبح آدینه ، جمکران را غافلگیر کنم با نرگس هایم!!...

نه عکس ها را...

آقاجان،

دلم را دریاب...

دریاب که هر روز بهانه ی جمکرانت را می گیرد!...

دریابش...