دلم مثل دلت از جنس سنگ نیست

چشام مثل چشات از همه رنگ نیست

ما دوتا باهم بودیم مهربون مثل قناریها

ندارد    چشم    من    تاب    نگاه    صحنه سازی ها

من    یکرنگ    بیزارم    از    این    نیرنگ   بازی ها

زرنگی  نارفیقا  نیست  این،  چون  باز   شد   دستت

رفیقان    را    ز  پا    افکندن    و   گردن   فرازی ها

تو چون کرکس، به مشتی استخوان دلبستگی داری

بنازم      همت     والای     باز     و     بی نیازی ها

به   میدانی   که   می بندند   پای   شهسواران   را

تو   طفل   هرزه پو،   باید   کنی  این  ترک تازی ها

تو  ظاهرساز  و  من  حق گو، ندارد غیر از این حاصل

من   و  از  کس  بریدن ها،  تو  و  ناکس  نوازی ها.

پشت هر نگاه چشمات

عکسی از من شکسته اس

شعر من مثل یه خورشید

به غروب واژه بسته اس

چه طلوعی داره چشمات

لحظه مرگ ترانه

                    با تو باز می شه شروع کرد

                    از یه شعر عاشقانه

می شه غربت رو گذر کرد

تو سفرنامه دستات

تو یه فصل تازه گم شد

توی دلگرمی حرفات

گرچه این دل من هنوز

گره گم کلافه

            اما واسه تو هنوزم

            عاشق ترانه بافه

تو یه بار واسه همیشه

به من شب زده خو کن

دشتی از شب سیاهو

توی صبح واژه رو کن

من واست کمم ، می دونم

تو ولی شهر ستاره

اسم تو هر جا که باشه اول اسم بهاره

چه قشنگ بود وقتي كه مي خنديدي و به ياد

نمي آوردي غمهاي دلت را،چند وقتيست كه

خندهايت فضاي خانه را پر نمي كند،كاش

خنده هايت را مي شمردم و غمهايت را به آب

مي سپردم.كاش خاطره نمي شدي،

كاش زودتر گفته بودم

دوستت دارم