عاشقت خواهم ماند بی آنکه بدانی .

دوستت خواهم داشت بی آنکه بگویم. درددل خواهم گفت بی هیچ گمانی گوش خواهم داد.

بی هیچ سخنی در آغوشت خواهم گریست.

 بی آنکه حس کنی در تو ذوب خواهم شد بی هیچ حرارتی

اینگونه شاید احساسم نمیرد

نجات من بدست توست
از اين محبس نجاتم ده
لباس کهنه تن را بسوزان و حياتم ده
بيا و نقطه پايان به شعر عمر من بگذار
تنم ديوار بين ماست
تنم را از ميان بردار
مرا از وحشت و ترديد رها کن تا رها باشم
هواي صبح بيداري شهادت را صدا باشم
هميشه در مصاف مرگ نقاب از چهره ميافتد
چه در ميدان چه در بستر پس بيماري ممتد
بيا و جامه عصيان بپوشان بر صداي من
که تنها سهم من اين است
هراس بي صدا مردن
مرا از وحشت و ترديد رها کن تا رها باشم
هواي صبح بيداري
شهادت را صدا باشم
نقاب از چهره ام بردار
به آيينه نشانم ده
سکوتم بدتر از مرگ است
بميرانم زبانم ده
بيا و جامه عصيان بپوشان بر صداي من
که تنها سهم من اين است
هراس بي صدا مردن
مرا از وحشت و ترديد رها کن تا رها باشم
هواي صبح بيداري
شهادت را صدا باشم

یه روزی من شاد بودم غمی نداشتم تو دلم

غریبه بودم با بدی غریبه با غصه و غم

عاشق شادی بودم و با غصه ها میجنگیدم

خنده رو مهمون لبام میکردم و می خندیدم

هرجا بی کسی میدیدم میشدم همدم اون

همدم غرش و رعد دل تنگ آسمون

با گلا حرف میزدم با غنچه ها میخندیدم

از دل غنچه ها نا امیدی هارو می چیدم

از رو گونه های گریون پاک میکردم اشکارو

توی دستام می گرفتم تنهایی دستارو

اما حالا دستامو ببین که تنها می مونن

زل بزن توی چشام ببین که بی تو گریونن

حتی غنچه هام شریک دل تنهام نمیشن