تقدیم به تنها ترین بهانه ام برای زندگی 

تو  را   یکدم    اگر    تنها    ببینم            تمام    لذّت    دنیا    ببینم

چه خواهد شد تو را  ای آفت جان           به کام این دل شیدا  ببینم

از آن می با لب  من  آشنا  شد          که  تصویر  تو  در  مینا  ببینم

مراد  من  تویی  از  هرچه  خواهم          اگر  زشت  و  اگر  زیبا  ببینم

چه با من کرد خواهد چشم مستت          نگاهم کن عزیزیم،  تا  ببینم

چه  هنگامی  میان  جمع   خوبان          تو  را  با  قامت  رعنا  ببینم؟

فنای  من  اگر   شرط   وصالست          همین حالا، همین حالا ببینم

مرا تا  نیمه  جانی  هست  در  تن         نمی دانم تو  را  آیا  ببینم؟

اینم واسه کسی که برام خیلی عزیزه

به قول آبجی لویال Azizami

آه ای شباهت دور!

        ای چشم های مغرور!

این روزها که جرات دیوانگی ام کم است

     بگذار باز هم به تو برگردم!

          بگذار دست کم گاهی تو را به خواب ببینم!

             بگذار در خیال تو باشم!

بگذار ... بگذریم!  

 این روزها

        خیلی برای گریه دلم تنگ است!

گر تو  را  یار  و  گر  که  بار  توأم            چه توان کرد، بی قرار توام

گر  کشی   ور   به   لطف  بنوازی           دست بسته، در  اختیار توام

تو  به  هر  شکل   خواهیم،  آنم            تاری  از  موی  تابدار توام

در   سخن های   من   نموداری            آینه دار     روزگار     توام

آفتم     را     نمی توانی    دید            کشت  سرسبز  نوبهار توام

از تو من شهره ی جهان شده ام             بهترین شعر و شاهکار توام

زیر    پا    مفکنم    به    بیزاری             دفتر عشق و  یادگار  توام

وعده دادی  ببینمت  ای  دوست             پای تا سر، در انتظار توام.

شب سر قبرم گریه کن دفتر شعرتم بیار

ورق بزن هق هقمو تو بغض تلخ اون مزار

بشین کنـــار قبـــر من درد دلامــو بشنــو

دلم گرفته نازنین برات یه سینه حرف دارم

کنـــار این خـــاک صبــور غربتمـو حوصلــه کن

تو خط به خط گریه هات خاطره هامو دوره کن

میخوام بگم یادت نره خاطره هامونو عزیز

نه نمیگم گریه نکن اشک بریز اشک بریز

یـادت نـره یـه روزی قلب پـر از غصـه و سرد

غربت چشمای تو رو با گریه هاش ترانه کرد

تنهایی بدجوری داره حوصله مو سر می بره

حال تـــو بدتــر از منــه حـال من از تـو بدتــره

بازم بیا ترانه تو تو گوش لحظه هام بخون

بــذار تـا آروم بگیرم یکم کنــــار من بمـون

بذار صدای گریـــه مون گوش زمینو کــر کنــه

بذار که اشک من و تو گونه ی عشقو تر کنه

بذار خدا ببینه که من و تو مال هم بودیم

جواب بی جوابیــه سؤال حـال هم بودیم

گریه کن گریه کن اینجا آخــر خط ظریف احساسه

کسی به ما گیر نمیده کسی ما رو نمی شناسه

گریه کن گریه کن آخه عشق تو اینجا غریب و بی کسه

غـــربت قبــــر من از اون اشکـــــــای تــــو مشخصــــه

حالا که سهمم از چشات هیچی به جز خاطره نیس

یــــه یادگـــــــاری از خودت رو سنگ قبــــرم بنویس

خدا رو دوست دارم چون *آي ديش* هميشه روشنه خدا رو دوست

دارم چون به همه *پي ام ها* جواب ميده خدا رو دوست دارم

چون حرفاي آدم رو *سند تو آل* نمي كنه خدا رو دوست دارم

چون هيچ كسي رو *ايگنور* نمي كنه

قلب من درشهر چشمان شما جا مانده است

رفتی ولی میدیدی که من دارم میسوزم

گرچه سوزوندی دلو دوست دارم هنوزم

با اینکه سوختم هنوز عشقتو باور دارم

ولی به جای دستات یک دل پرپر دارم

نگفتی که تو قلبت حالا جای من کیه

آخه چرا تو رفتی بگو دلیلش چیه ؟

عکس چشات روبه روم صدات هنوز تو گوشه

همدم دلتنگیام صدای مشکی پوشه

همون که گفت : عاشقم یه عاشق بی قرار

یه زخم کهنه رو دلم مونده از عشق یادگار

عشق تو هم یه زخمه که دلمو سوزونده

یه زخم کهنه از تو که یادگاری مونده

زندگی بی تو واسم بدون آب و رنگه

حالا منم میدونم مشکی فقط قشنگه