نباشم گر در این محفل، چه غم دیوانه ای کمتر

خوش آن روزی ز خاطرها روم، افسانه ای کمتر

بگو برق بلاخیزی بسوزد خرمن عمرم

بگرد شمع هستی، بی خبر پروانه ای کمتر

تو ای تیر قضا، صیدی ز من بهتر کجا جویی

به کنج این قفس مرغ نچیده دانه ای کمتر

چه خواهد شد نباشد گر چو من مرغ سخنگویی

نوایی کم، غمی کم، ناله ی مستانه ای کمتر

ز جمع خود برانیدم که همدردی نمی بینم

میان آشنایان جهان بیگانه ای کمتر

تو ای سقف کبود آسمان بر سر خرابم شو

پرستویی نهان، در تیرکوب خانه ای کمتر

چه حاصل زین همه شور و نوای عاشقی ای دل

نداری تاب مستی جان من، پیمانه ای کمتر

چو مستی بخش گفتاری ندارم، دم فرو بستم

سبو بشکسته ای در گوشه ی میخانه ای کمتر.

بر بنای عدل کرد این چرخ را تکوین خدا

گر نگیرد داد من را از تو، حاشا زین خدا

تلخ کامی دیده ام، دیگر تو آزارم مکن

تا کند کام تو را در زندگی شیرین خدا

دوست می دارم من این اشک شب و آه سحر

عاشقان را در صبوری می کند تحسین خدا

در دل عشّاق اگر باشد امید وصل دوست

درد جانسوز جدایی را دهد تسکین خدا

عاشق آزاری مکن، وای از دعای نیمشب

بارها گفته است در این لحظه ها آمّین خدا

سر نپیچم هرگز از شکرانۀ وارستگی

در بیابانها کند سنگم اگر بالین خدا

غنچۀ باغ امید هیچکس را مشکنید

بشکند با چیره دستی، دست این گلچین خدا.

این چه شوریست، این چه شیداییست؟

                             این چه عشقی است، این چه رسواییست؟

این چه طوفان موج خیزی بود؟

                             رفتم از دست، این چه دریاییست؟

این چه دیوانگی است من کردم؟

                             این چه دلبستگی به دنیاییست؟

این چه موی است و روی و چشم و نگاه؟

                             این چه حسن است، این چه زیباییست؟

من که دانم به وصل او نرسم

                             این چه امروزی و چه فرداییست؟

سر به زانو نهاده می گریم

                             این چه دردی است، این چه تنهاییست؟

با نگه بی قرار هم شده ایم

                             این چه مجنونی و چه لیلاییست؟

تا قیامت به انتظارم من

                             این چه رسم و ره شکیباییست؟

غم فزون دارم، به سیلی چهره گلناری کنم

ترس دشمن شادی است و خویشتن داری کنم

هیچکس آگه ز دردم نیست، این خود نعمتی است

دم به دم شکرانه از این بی پرستاری کنم

در قبال دوستی ها، می کشم آزارها

زندگی اما حرامم باد اگر زاری کنم

تا بیاسایم ز رنج نامرادی های خویش

در پناه باده گاهی ترک هشیاری کنم

همچو بیدی در کنار صخره ها روییده ام

این همه خواری کشیدم، تا سبکباری کنم

تن بکاهم آنقدر از قیدها، تا همچو کاه

با نسیمی در فنای خویشتن یاری کنم

ای صدف در پهنۀ دریا دهانی باز کن

تا به جای گریۀ خونین گهرباری کنم

بر مزارم لاله ها روید ز داغ سینه سوز

ذوق من را بین، کجاها فکر گلکاری کنم!

گر آشنا شود مه دیر آشنای من
بیگانگی تهی کند ازخود برای من
هرگزنکرد پرسشی ازحال من بلطف
وزانتظار سوخت دل بینوای من

محبوب عزیز من :

همیشه هراس دارم خورشید عشق من چون سپیده صبحگاهی زودگذر باشد ، می ترسم دوران تابندگی محبت تو نتواند ازمیان ابرهای تیره وتار بگذرد وروان مرا روشن سازد . بدینجهت این روزها احساس می کنم نگاه تو در عین اینکه پرازخنده و شادی است غم عمیقی را همانند اسراراعماق دریاهای بیکران درخود حفظ میکند با اینکه درخشش چشمان زیبایت جان به بی جان می بخشد ولی از یک دوری مبهم احساس رنج واندوه میکنم.
تو خوب دانسته ای که دیگر جسم وجانم قدرت دوری توراندارد و تا من امید دیدار ترا شب وروز درمخیله نپرورانم هرگز نمی توانم دقایقی چند در آسایش باشم بگذار مردم هرآنچه می خواهند بگویند زیرا عشق من اگر بیش از عشق لیلی نباشد کمتر از او نیست.
عزیزم نمی خواهم هیچوقت چشمان زیبای ترا در زیر پرده ای از غم و اندوه مستور ببینم بخود رنجی بده و همیشه خوشحال وخندان باش اگرچه برای بدست آوردن شادمانی مجبور باشی مرافدا کنی .....بهترینم من به عشق آسمانی خود سوگند یاد می کنم که دربرابر سعادت آینده تو دست از وصال و جان هر دوبشویم .
آنوقت بجای تو ازآسمان الهه عشق بدیدارم خواهد آمدوهمانند تودر نظرم مجسم خواهد شد ومن مجذوب زیبایی و درخشندگی او میشوم وبهرکجا که برود باچشم گریان بدنبالش روان خواهم بود!!  ولی بازازمرگ ونیستی عشق زمینی خودمینالم زیرا روح من هنوزآرزومند وصال تواست پس بیا مراترک مکن بمن فرصت بده تا ترا تاواپسین لحظه حیات ببینم تا بتوانم آنچه دردل دارم برایت بیان کنم .. عزیزم مرا ازتماشای چشمان قشنگت محروم نکن
من درتاریکی به مسافرت پرداخته ام که پایانش رانمی شناسم و هیچ روشنایی دراین صحرای بی پایان ظلمت باربجز پرتودیدگان دلفریب تو وجود ندارد . بهترینم بیا زندگی مرا بعنوان هدیه ای بپذیروازنیستی نجاتم ده یا اشارتی کن تا ازهستی چشم بپوشم و بیصدا بجانب گور سرد و آرام که خودبادست خویشتن ساخته ام بروم و از خدا بخواهم هنگامیکه من نیستم رحمت خود را ازتو دریغ ندارد!

کسیکه غبارهای کالبد خاکیش هم ترا میپرستد

Azizami

من چه گویم، که به راز دل من پی ببرید

                                     ره به سر منزل شوریده دلان، کی ببرید

ساز، آن سوز ندارد که بنالد با ما

                                     بهر تسکین دل سوختگان، نی ببرید

هرکجا محفل گرمی است که رنگی خواهد

                                     قدحی خون دل ما، عوض می ببرید

در چمن غنچه ی پرپر شده ای گر دیدید

                                     پی به بی برگی ما، از ستم دی ببرید

بهر تنبیه کریمان زمان، به که همان

                                     پیش سلطان یمن، هدیه سر طی ببرید

خون به دل هرکه چون من رفت و دگر باز نگشت

                                     شاخه ای لاله به آرامگه وی ببرید

سوز من سوز دل و، رنج شما رنج جهان

                                     من چه گویم که به راز دل من پی ببرید.

عشق هرجا رو کند آنجا خوش است
گر به دریا افکند دریا خوش است
گر بسوزاند در آتش دلکش است
ای خوشا آن دل که در این آتش است
تا بینی عشق را ایینه وار
آتشی از جان خاموشت برآر
هر چه می خواهی به دنیا نگر
دشمنی از خود نداری سخت تر
عشق پیروزت کند بر خویشتن
عشق آتش می زند در ما و من
عشق را دریاب و خود را واگذار
تا بیابی جان نو خورشیدوار
عشق هستی زا و روح افزا بود
هر چه فرمان می دهد زیبا بود.

مدار چرخ، به کجداریش نمی ارزد

                                       دو روز عمر، به این خواریش نمی ارزد

سیاحت چمن عشق، بهر طایر دل

                                       به خستگی و گرفتاریش نمی ارزد

ز بامداد وصالم مگو، که شام فراق

                                       به آه و اشک و به بیداریش نمی ارزد

دلی ز خویش مرنجان که گر شوی سلمان

                                       جهان به طاعت و دینداریش نمی ارزد

نوازش دل رنجیده ام مکن ای عشق

                                       که خشم یار به دلداریش نمی ارزد

کنار بستر بیمار عشق، منشینید

                                       که محتضر به پرستاریش نمی ارزد

به نقش ظاهر این زندگی، چه می کوشید

                                       بنا شکسته، به گلکاریش نمی ارزد

بگو به یوسف کنعان، عزیز مصر شدن

                                       به کوری پدر و به زاریش نمی ارزد

در این زمانه مجویید از کسی یاری

                                       که خود به منت آن یاریش نمی ارزد.

آخرای فصل پاییز یه درخت پیر و تنها

تنها برگی روی شاخه ش مونده بود میون برگا

یه شبی درخت به برگ گفت:کاش بمونی در کنارم

آخه من میون برگا فقط تنها تو رو دارم

وقتی برگ درختو می دید داره از غصه میمیره

به خدا راز و نیاز کرد اونو از درخت نگیره

با دلی خرد و شکسته گفت نذار از اون جداشم

ای خدا کاری بکن که تا بهار همین جا باشم

برگ تو خلوت شبونه از دلش با خدا می گفت

غافل از این که یه گوشه باد همه حرفاشو میشنفت

باد اومد با خنده ای گفت:آخه این حرفا کدومه؟ 

با هجوم من رو شاخه عمر هر دو تون تمومه

یه دفه باد خیلی خشمگین با یه قدرتی فراوون

سیلی زد به برگ و شاخه تا بگیره از درخت جون

ولی برگ مثل یه کوهی به درخت چسبید و چسبید

تا که باد رفت پیش بارون بارونم قصه رو فهمید

بارون گفت با رعد و برقم می سوزونمش تا ریشه

تا که آثاری نمونه دیگه از درخت و بیشه

ولی بارونم مثل باد توی این بازی شکست خورد

به جایی رسید که بارون آرزو می کرد که میمرد

برگ نیفتاد و نیفتاد آخه این خواست خدا بود

هر کی زندگیشو باخته دلش از خدا جدا بود

خیلی حیف شد که ترکیه حذف شد

حقش نبود

ولی بازم طرف دارشیم

انشاالله دور بعد

طرفدارهای آلمان بهتون تبریک میگم

ای خدای بزرگ

ترا به شهادت می طلبم که در تمام عمر بحقیقت یکبار عشق ورزیدم و او عزیزترینم شد.
خدایا عزیزم  را به تو می سپارم بهترین ها را در این دنیا براو ارزانی دار، نعمتش را فزونی ده و غمهایش را بر دل غمگسار ما ارزانی دارو یارو یاورش باش و اما روزیکه به امر تو سر بر بالین خاک نهادیم ورستاخیز برپا شد وخفتگان سرزمینهای ناشناس سر از خاک برداشتند تو بخاطر دل سوخته من به او رحمت آور وعزیزترینم را عزیزبدار، گرچه درعالم مردگان دلدادگان یکدیگر را بازنشناسند ولی تو که کاشف هر رازی ما را درکنارهم بخوبی خواهی شناخت از تو تمنا می کنم آنموقعیکه همه چیز حتی خورشید و ماه و ستارگاه بخواب ابدی فرورفته اند وامواج دریاها درسکون وحشت زائی بسرمی برند باورحمت آور.
چون می ترسم در آن دنیای ظلمانی و پر ازسکوت محبوبم را نشناسم اورا به تو می سپارم.
اگر او مرا بگذارد وبگذرد و به دیگری پیوندد تو به آه و ناله و ضجه من توجهی نکن و پرتو رحمت خود را از او دریغ مدار آنوقت است که دیار مرگ برای من دیار خوشبختی و سعادت خواهد شد.!!

عزیزم

هر صبح و شام که از خواب برخیزی ترانه های حزن انگیز من که به صورت نامه های سحر آمیزی جلوه گر است بدن لطیف تو را چون گلهای بهاری شستشو می دهند!
بیاد داشته باش آبی که چون گلهای ارغوانی لبانت را سرخ فام و چهره ات را گلگون می سازد ((اشک مرگ )) نام دارد و این اشک از دیدگان خونبار من جاری است.
اینست اعجاز سحرآمیزیکه از قلم من بشکل نامه های رویایی بخاطر تو بوجود آمد!!
لاجرم نام وسیمای تو را ابدی و جاودان ساخت؟

داداشی جواد تولدت مبارک

۱۰۰ سال زنده باشی

صد قصه عشق بودی و می خواندمت مدام

رفتی و ماند قصه ی صد عشق، ناتمام

روزی اگر به چشم تو بینند، این جهان

دیگر به سینه ای نشود، کینه ای نهان

                                                «شهریار»

در یک روز آرام، روشن، شیرین و آفتابی، فرشته ای، پنهانی از بهشت بیرون رفتو پایین آمد تا به این دنیا برسد. او سراسر مزرعه ها، جنگلها و شهرها را درنوردید. درست وقتیکه خورشید، غروب کرد، بالهایش را گشود و گفت: «اکنون، دیدار من به پایان رسیده است و باید به جهان نور بازگردم ولی پیش از عزیمت باید یادگارهایی از این دیدار با خود بردارم.»

او به بتغ گل زیبایی نگاه کرد و گفت: «این گلها چقدر خوش رنگ و بو هستند.» آنگاه نادرترین گلهای سرخ را چید و دسته گلی درست کرد و گفت: «من چیزی زیباتر و خوشبوتر از اینها ندیده ام، اینها را با خود می برم.» ولی به کمی آنسوتر نگریست و کودکی دید با چشمانی درخشان و گونه هایی همچون گل که به صورت مادرش می خندید. او گفت: «لبخند این کودک، زیباتر از دسته گل است. من آن را هم با خود می برم.» سپس به سوی گهواره نگاه کرد و محبت مادر را دید که همچون موجهای رود به سوی گهواره کودک، جاری است و گفت: «محبت این مادر، زیباترین چیزی است که در روی زمین دیده ام، آن را هم با خود می برم.»

با آن سه گنجینه، بال و پر کشان به سوی دروازه های مروارید نشان رفت و بیرون در با خود گفت: «پیش از وارد شدن، به یادگاریهایم نگاهی می کنم.» و به گلها نگریست، دید پژمرده شده اند. به لبخند کودک نگاه کرد، دید ناپدید شده است. به محبت مادر چشم دوخت، دید با تمام زیبایی بر جا مانده است. او گلهای پژمرده و لبخند ناپدید شده را دور انداخت و بال و پر کشان از درون دروازه گذشت و همه بهشتیان را نزد خود فرا خواند و گفت: «این تنها چیزی است که بر روی زمین پیدا کرده ام که تمام زیبایی خودش را تا مقصد بهشت، حفظ کرده است. این محبت مادر است.»

مادرم، قشنگ ‌تر از حضور تو در هيچ جايي از كره خاكي نديده و نخواهم ديد. حضور تو آشيانه گرم كودكي و آرامش دوران جواني ‌ام است، مادرم نگاه مهربان اما بي ‌فروغت كه زيبا ترين چراغ زندگانيم است را دوست دارم. دلم مي‌ گيرد، آن زماني كه براي برخاستن از زمين ياري مي ‌طلبي يا آن زماني كه موهاي سپيدت بر روي پيشنايي‌ ات خودنمايي مي ‌كند.  خطهاي زيبا و مهربان زير چشمانت غم را بر دل جوانم مهمان مي ‌كند، غمي كه گاه نشان از جدايي دارد.  تو ياري ‌گر ديروزم بودي و دستان ناتوان، ظريف و كوچكم را در دستان گرمت مي ‌فشردي و بي ‌ريا و بي ‌هيچ چشم داشتي تمام وجودت را نثارم مي‌ كردي تا فقط،  بخندم  .

مادر الماسي است گرانبها که در روز ازل، در ظلمات و تاريکي روز اول خلقت به هر انسا ني عطا شده.  موهبت خدايي که بدون در نظر داشتن مرزهاي خاکي، بي خبر از همه رفتارهاي نژاد پرستانه، به دور از هر گونه اختلافات طبقاتي و فرهنگي به مستمند و ثروتمند به يک نوع بخشوده شده.  مادر رنگ نميشناسد.  سياه و سفيد نميشناسد. در پيشگاه مادر رنگ نيست، فرق نيست.  مادر تکه اي از خداست.

روز زن و روز مادر بر تمام بانوان ایرانی مبارکباد

همه ی عالم معتقدند که بزرگترین هدیه ی زندگی، همانا عشق است. عشق است که به زندگی همه ی ما، معنا و مفهوم می بخشد. این همان چیزی است که موجب می شود زندگی ارزش زیستن پیدا کند...