زچشمان پر از افسون تو برداشتم نگاهم را

نه تنها عشق تو، هر عشق دیگر را به دل کشتم

و تنها می روم این راه را با دیده ای پر خون

اگر اشکی پدید آید از این رفتن

بدان هر قطره اش پیمانه اندوه خونبار است

خداحافظ... خداحافظ تو ای هم داستان بی وفای من

خداحافظ... خداحافظ تو ای هم صحبت دیرآشنای من

خداحافظ، دگر با تو سرود آشنایی را نخواهم خواند

و خود با کوله بار خاطراتم در دل صحرا سوی آینده خواهم رفت...

فرسود پای خود را چشمم به راه دور
تا حرف من پذیرد آخر که : زندگی
رنگ خیال بر رخ تصویر خواب بود
دل را به رنج هجر سپردم ولی چه سود
پایان شام شکوه ام
صبح عتاب بود
چشمم نخورد آب از این عمر پرشکست
این خانه را تمامی پی روی آب بود
پایم خلیده خار بیابان
جز با گلوی خشک نکوبیده ام به راه
لیکن کسی ز راه مددکاری
دستم اگر گرفت فریب سراب بود
خوب زمانه رنگ دوامی به خود ندید
 کندی نهفته داشت شب رنج من به دل
اما به کار روز نشاطم شتاب بود
آبادی ام ملول شد از صحبت زوال
بانگ سرور دردلم افسرد کز نخست
 تصویر جغد زیب تن این خراب بود

روشن است آتش درون شب
وز پس دودش
طرحی از ویرانه های دور
 گر به گوش اید صدایی خشک
استخوان مرده می لغزد درون گور
 دیرگاهی ماند اجاقم سرد
 و چراغم بی نصیب از نور
خواب درمان را به راهی برد
بی صدا آمد کسی از در
در سیاهی آتشی افروخت
بی خبر اما
که نگاهی درتماشا سوخت
گرچه می دانم که چشمی راه دارد به افسون شب
لیک می بینم ز روزن های خوابی خوش
آتشی روشن درون شب

 

عمری که رفت قصه نقشی بر آب بود

افسانه گذار ز شهر شتاب بود

آن کاخ صد هزار ستون,یک ستون نداشت

خواب و خیال بود و حبابی بر آب بود

بر من چه می گذشت اگر مرا دلی نبود

جام دلی که پر ز می آفتاب بود

هرگز نه خو گرفت ونخواهد گرفت خو

جز به شرار مهر که سودای ناب بود

گفتم به دل مسوز,مرا سوخت پا به سر

آخر ترا قسم به خدا این جواب بود؟؟

گل ميخک قرمز : شرمساري و خجالت
گل آماريس يا گلي که از تيره نرگس ها باشد : زيبايي باآسودگي خيال و رهايي از نگراني
گل داوودي : شادابي و سرخوشي در سنين کهنسالي
گل زعفران : بد رفتاري و خشونت ممنوع  شکوه
گل شقايق : اميد و آرزو
گل بنفشه کبود : وفاداري
گل رز شرابي : زيبايي ناخود آگاه خدادادي
گل آلاله : افکار بچه گانه و ساده لوحانه
گل رز سفيد رنگ زمستاني : !آسودگي خيال و رهايي از نگراني
گل محمدي : سرزندگي و طراوت
گل قاصدک : پيش گويي در علاقه
گل نسترن جنگلي : دلخوشي اي که باعثدردسر و مزاحمت باشد
گل فندق : آشتي و سازش
گل يا گياهان فراموشم نکن با گلهاي آبي رنگ کوچک : علاقه واقعي و از صميم قلب
گل رز قرمز : زيبايي
گل نرگس زرد : جوانمردي و احترام به بانوان
گياه راج : آيا من فراموش شده ام ؟
گل و گياه شهد دار : عاطفه مثبت و علاقه مندي
گل ياسمن : تعلق خاطر و دلبستگي
گل ياس : احساسات پاک قلبي
گل زنبق : من پيغامي دارم
گل پيچک ( پاپيتال ) : ازدواج
گل ارکيده : هميشه در کنارم بمان
گل يا گياه کاهو : بي عاطفگي و بي رحمي
گل نيلوفر آبي : علاقه از دست رفته
گل هميشه بهار : افکار پليد
گياه دارواش : من مشکلات را پشت سر گذاشته ام .
غنچه پيوندي گل رز سرخ : ابراز علاقه
گل بنفشه فرنگي : طرز فکر
گل جعفري : دانش و اطلاعات مفيد و سودمند
شکوفه هلو : من به تو علاقه مندم
گل ميخک صورتي : محبت زنانه
گل صد توماني : شرم و حيا
گل رز وحشي : علاقه قلبي شديد
گل ياس : احساسات پاک قلبي
گل خشخاش : مايه دلخوشي و تسلي خاطر
گل لاله قرمز : براي محبت و دوستي
گل ريواس : پند و اندرز
گل رز ماري : حضور تو به من نيروي تازه مي بخشد
گل خشخاش قرمز : ولخرجي و دست و دل بازي بيش از اندازه
گل رز بي خار : با يک نظر علاقه مند شدن
گل شلغم : نوعي دوستي و سعه صدر
گل رز کوهي : مرا زيبا خطاب مکن
غنچه گل رز سفيد : قلبي غافل و نا آگاه از محبت
گل ميخک زرد : ابراز ندامت و بيزاري(البته در جاي ديگه اي خواندم كه نشانه غم وحسرت نيز ميباشد)
گل داوودي زرد : علاقه تحقير شدن
گل زنبق زرد : محبت و هيجان
گل رز زرد : دوستي
گل رز وحشي زرد با برگهاي معطر : کاهش ميزان علاقه
گل آهاري : تفکر درباره دوستان غايب(در كل تفكر نمودن)
گل سوسن وحشي و گل سرخس با هم : مجذوب مهرباني ديگري شدن
گل ميخک و ميناي سفيد با هم : خصوصيات منحصر به فرد اخلاقي ديگري را تحسين کردن
غنچه گل رز سرخ پيوندي و گل مورد با هم : اعتراف به علاقه

مادر:

پسرک وارد آشپزخانه شد و نامه ای را به مادرش داد که مضمون نامه چنین بود:

برای اصلاح چمن 5 دلار

مرتب کردن اتاقم 1 دلار

نگهداری از برادر کوچکم 2 دلار

رفتن به فروشگاه جهت خرید 1 دلار

مادر به پسرش نگاهی انداحت و پس از لحظه ای ، قلم برداشت ودر زیر نامه چنین نوشت:

برای نه ماه حمل تو در وجودم ، مجانی

برای شبهایی که کنارت بیدار ماندم و از تو پرستاری کردم ، مجانی

دعاکردن برای تو ، مجانی

هزینه عشق و علاقه من به تو ، مجانی

برای روزهای سخت ، واشک هایی که مسبب آنها تو بودی ، مجانی

نگرانی برای روزهای سختی که گذارندی ، مجانی

و وقتی همه اینها را روی هم جمع کنی، هزینه کل عشق واقعی ، مجانی

پسرک بعد از خواندن آنچه که مادرش برایش نوشته بود ، دانه های درشت اشک از گونه هایش پایین چکید. به مادرش نگریست و گفت :" باور کن که دوستت دارم ." سپس با خطی درشت نوشت :" کل مبلغ دریافت شد

قصه ام دیگر زنگار گرفت
با نفس های شبم پیوندی است
پرتویی لغزد اگر بر لب او
 گویدم دل : هوس لبخندی است
خیره چشمانش با من گوید
 کو چراغی که فروزد دل ما ؟
 هر که افسرد به جان با من گفت
آتشی کو که بسوزد دل ما؟
خشت می افتد ازاین دیوار
رنج بیهوده نگهبانش برد
دست باید نرود سوی کلنگ
 سیل اگر آمد آسانش برد
 باد نمنک زمان می گذرد
 رنگ می ریزد از پیکر ما
خانه را نقش فساد است به سقف
سرنگون خواهد شد بر سرما
گاه می لرزد با روی سکوت
غولها سر به زمین می سایند
 پای در پیش مبادا بنهید
 چشم ها در ره شب می پایند
تکیه گاهم اگر امشب لرزید
 بایدم دست به دیوار گرفت
با نفس های شبم پیوندی است
 قصه ام دیگر زنگار گرفت

شب سردی است و من افسرده
راه دوری است و پایی خسته
تیرگی هست و چراغی مرده
 می کنم تنها از جاده عبور
 دور ماندند ز من آدمها
سایه ای از سر دیوار گذشت
غمی افزود مرا بر غم ها
فکر تاریکی و این ویرانی
بی خبر آمد تا به دل من
قصه ها ساز کند پنهانی
نیست رنگی که بگوید با من
اندکی صبر سحر نزدیک است
هر دم این بانگ برآرم از دل
وای این شب چه قدر تاریک است
 خنده ای کو که به دل انگیزم ؟
قطره ای کو که به دریا ریزم ؟
صخره ای کو که بدان آویزم ؟
مثل این است که شب نمنک است
دیگران را هم غم هست به دل
غم من لیک غمی غمنک است

از نیمه شب گذشته بود که هیولای مرگ مرا از خواب خوش برانگیخت ، خوابی که تو درآن با نهایت کرشمه و ناز ، یکه تاز آن بودی !  دیده گشودم او را که نمی توانم بگویم چگونه جلوه داشت در برابرم یافتم :

راستی نمی دانی این سایه مرگ تا چه حد به من دل بسته است ماهی نمی گذرد که چند بار بسراغ من می آید تو گوئی دلتنگ است که نمی تواند و یا نمی خواهد جسد بی جان دختری را به گورستان بفرستد ؟

پرسیدم : ای یار دیرین چگونه است که جانم نمی گیری ؟

لبخند محزونی زد و در حالیکه اشکال مبهمی در فضا ترسیم می کرد از نظرم دور شد گوئی سایه مرگ نیز به من دلسوخته ترحم می کرد و از من می گریخت تا شاید بتوانم از آخرین ساعات زندگی ام شور و نشاطی بدست آورم !

آنشب تا سپیده صبح خواب به چشمم نیامد زیرا با نهایت تعجب خطوط درهمی را که سایه مرگ در فضا ترسیم می کرد با دیدگان متعجب خود تعقیب می کردم.

هیکل تو چون سروی که از سایه و یا ابرهای بهاری باشد در فضا معلق زنان به من نزدیک می شد از دور اشعه درخشنده مهتاب بمانند یک ستون روشن پرتوی خیره کننده بر تو میافکند و ترا از همه حال زیباتر نشان می داد . دیده بر هم نهادم تا هرگز این شبح دلربا از نظرم محو نشود مثل این بود که هیولای مرگ نیز از دلدادگی من باخبر شده و دقایقی چند از گرفتن جانم صرفنظر کرده است !!!!!!!!!!

گر عشق من از پرده عیان شد عجبی نیست   پوشیدن این آتش سوزنده محال است

Azizami

تو با یک چشم با خلق و به دیگر چشم با مایی

                         بدین منظور گم کردن، مشوّش ساز دل هایی

نمی گویی و می سوزی، نمی جویی و می خواهی

                         به باطن تشنه ی عشق و به ظاهر غرق حاشایی

درون سوز و برون آرا، زبان خاموش و دل گویا

                         برون خاکستر سرد و درون آتش سراپایی

حکایت می کند چشمت، ز میخواران هشیاری

                         گواهی می دهد قلبت، ز خاموشان گویایی

نگاهی گر مرا باشد، تو پا تا سر نظربازی

                         نیازی گر مرا سوزد، تو سر تا پا تمنّایی

تو می خواهی مرا اما، ز دل بر لب نمی آری

                         تو می جویی مرا اما، به هر بزمی نمی آیی

ز چشم من اگر پرسی، که مجنون تر ز مجنونم

                         اگر زشت و اگر زیبا، تو لیلاتر ز لیلایی

سخن با من بگو تا من، بگویم از چه غمگینی

                         نظر بر من فکن تا خود، بدانی در چه رویایی

منم کاهی که با آهی، بلرزد دامن صبرم

                         تویی سنگ و به طوفان ها شکیبایی، شکیبایی.

من به آغاز زمين نزديكم.

نبض گل ها را مي گيرم.

آشنا هستم با،سرنوشت تر آب،عادت سبز درخت.

روح من در جهت تازه ي آشيا جاري است.

روح من كم سال است.

روح من گاهي از شوق،سرفه اش مي گيرد.

روح من بيكار است:

قطره ي باران را،درز آجرها را،مي شمارد.

روح من گاهي، مثل يك سنگ سر راه حقيقت دارد.

                                                                                       سهراب سپهري

بشنو از نی چون حکایت می کند

                     از جدایی ها شکایت می کند...

وقتی گریه کردیم گفتند بچه است.وقتی خندیدیم گفتند دیوونست.وقتی جدی بودیم گفتند مغروره.وقتی شوخی کردیم گفتند سنگین باش.وقتی سنگین بودیم گفتند افسرده است.وقتی حرف زدیم گفتند پر حرفه.وقتی ساکت شدیم گفتند عاشقه.حالا که عاشقیم میگن اشتباهه.

بر سنگ قبر من بنويسيد خسته بود
اهل زمين نبود نمازش شكسته بود
برسنگ قبر من بنويسيد شيشه بود
تنها از اين نظر كه سراپا شكسته بود
بر سنگ قبر من بنويسيد پاك بود
چشمان او كه دائماً از اشك شسته بود
بر سنگ قبر من بنويسيد اين درخت
عمري براي هر تيشه و تبر دسته بود
بر سنگ قبر من بنويسيد كل عمر
پشت دري كه باز نمي شد نشسته بود

دلم گرفته آسمون نمی تونم گریه کنم

شنکجه میشم از خودم نمی تونم شکوه کنم

انگاری کوه غصه ها رو سینه من اومده

آخ داره باورم میشه خنده به ما نیومده

دلم گرفته آسمون از خودتم خسته ترم

تو روزگار بی کسی یه عمره که در به درم

حتی صدای نفسم میگه که توی قفسم

من واسه آتیش زدن یه کوله بار شب بسم

دلم گرفته آسمون یکم منو حوصله کن

نگو که از این روزگار یه خورده کم تر گله کن

منو به بازی میگرن عقربه های ساعتم

برگه ی تقویم می کنه لحظه به لحظه لعنتم

آهای زمین یه لحظه تو نفس نزن

نچرخ تا آروم بگیره یه آدم شکسته تن

دلم گرفته آسمون

گاهي اوقات دفعه ي بعدي وجود ندارد،نه شانس و نه فرصت دوباره اي

 گاه ... يا اكنون است يا هيچ وقت

                                                               دوست دارم،

تو را به جاي همه ي روزگاراني كه نزيسته ام ...

                                                               دوست دارم،

 براي خاطر گل هايي كه شكفته مي شوند،

                        به خاطر نخستين نگاه،

               به خاطر دوست داشتن ...  دوست دارم،

                                                به جاي تمام كساني كه دوستت نمي دارند...

                                                                                                             دوستت دارم!

چرا غمها نمی دانند که من تنهاترین تنهای این شهرم