من كه با ميل خودم عاشق دلدار شدم  گشتم آزاد از آن دم كه گرفتار شدم

عاشقي گرچه غم و غصه و ماتم دارد يار چون يار شد اينها همه هموار شدم

صبر بر بار فراق از چه بسي دشوار است به هواي سحرش حامل اين بار شدم

طعنه دشمن اگر مشكل و سخت است به من شاد و آرام به يك غمزه دلدار شدم

بهاری که با جان و دل ٬شب و روز در انتظار رسیدنش هستیم ٬تنها پس از صبر سخت زمستان فرا میرسد.

 بسوزد آنكه سر بازي را بنا كرد    ستم بر ما نكرد بر دختران كرد

 تمام دختران را چشم به راه كرد   آنكه سربازي را بنا كرد

 تقدیم به دخترای گلی که دوست پسرشون رفتن سر بازی

 دوستتون دارم

                                                               از طرف صبا

غرق شدن در خوبيهاي زندگي چيزي فراتر از يك انديشه ي نا پاك آبگونه است ندانستن يك حرف در موسيقي متن زندگي هيچ تاثيري ندارد ،اما براي يك پرنده آواز يعني زندگي و براي من همدم يعني پرشي به وسعت مرگ و بهشتي به اندازه عشق

زندگی در چشم من شبهای بی مهتاب را ماند،

شعر من نیلوفر پژمرده در مرداب را ماند،

ابر بی باران اندوهم،

خار خشک سینه کوهم،

سالها رفته است کز هر آرزو خالی است آغوشم،

نغمه پرداز جمال و عشق بودم، -آه-

حالیا، خاموش خاموشم،

یاد از خاطر فراموشم!...

کسی بی عاطفه – مثل تو را – هرگز نمی بخشم

و می دانی گناهت را چرا هرگز نمی بخشم

به عمرم لحظه ای با خود چنین خلوت نمی کردم

تو را – آغاز درد انزوا – هرگز نمی بخشم

غزلهایی که بال افشان مرا هر روز می بردند

از اینجا – خانه ام – تا ناکجا هرگز نمی بخشم

نگاه ساده ات دست از خیالم برنمی دارد

من آن را – بانی این ماجرا – هرگز نمی بخشم

غریبی را گمان کردم که با تو می برم از یاد

تو را آری – به ظاهر آشنا هرگز نمی بخشم

گناه چشمهایت را از آن روزی که با احساس

مرا می خواند بیتابانه تا... هرگز نمی بخشم

تمام برگهای دفترم پر می شود امشب

از این شعری که می گوید تو را هرگز نمی بخشد.

چرا آدمها قلب همو میشکنن ...!؟