..:: یه آهنگ زیبا از سروش ملک پور ::..
دانلود آهنگ
نوشته شده در  جمعه پنجم تیر 1388ساعت 4:15 بعد از ظهر توسط تایماز

بنویس
به روی سنگ مزارم، بنویس یه دل شکسته بنویس که قلب تنهاش، به غریبه دل نبسته بنویس که آرزوهاش، زیر این مزار سرده رفته دنبال نیازش، رفته و بر نمی گرده به روی سنگ مزارم، بنویس یه بی ستاره اونیکه سکوت تلخش، تا همیشه موندگاره بگو تا دنیا بدونه که من از بی کسی مردم همه ی آرزوهامو، به یه خاک دیگه بردم.
نوشته شده در  یکشنبه سی و یکم خرداد 1388ساعت 1:40 بعد از ظهر توسط دریا

عروسک
من عروسكم عروسك كسي كه پشت پرده است دست هاي او مرا درست كرده است من عروسكم عروسك خدا دوست عزيز و كوچك خدا يك عروسك نخي كه شب به شب توي دامن خدا به خواب مي رود روي بال نازك فرشته ها سوار مي شود تا دم حياط آفتاب مي رود صبح ها خدا به من نان داغ و آفتاب مي دهد شب كه مي شود مرا توي ننوي سپيد ماه تاب مي دهد راستي خدا خودش براي من يك لباس تازه دوخته جاي دگمه هاي آن ولي چند تا ستاره كاشته يك كمي هم از خودش توي جيب من گذاشته قلب يك عروسك نخي نمي زند ولي خدا قلب شد ، توي سينه ام تپيد تيله هاي چشم من اشك را بلد نبود يك شب او قطره قطره از كنار چشم من تپيد اين عروسك نخي كاردستي خداست خنده هاي او چقدر مثل خنده فرشته هاست ! Azizami
نوشته شده در  پنجشنبه بیست و هشتم خرداد 1388ساعت 1:7 قبل از ظهر توسط Loyal

میلاد
من کیم ، عاشق و سرگشته لحظه های تو تو ترانه هام پیچیده همیشه صدای تو کاشکی می شد فقط امشب تو باشی کنار من جونمو هدیه کنم ، فقط باشی تو  یار من تولدت مبارک ای تو به دل نشسته با رفتنت عزیزم قامت من شکسته وای چی می شد که امشب بشینی در کنارم به جای گریه کردن واست هدیه بیارم تولدت مبارک ای تو عزیز رفته کاشکی می شد که امشب بشی مثل گذشته آره امشب شب میلاد قشنگه یار من شب میلاده ولی تو نیستی در کنار من Azizami
نوشته شده در  سه شنبه نوزدهم خرداد 1388ساعت 1:13 قبل از ظهر توسط Loyal

دنبال‌ خدا
كوله ‌پشتی‌اش‌ را برداشت‌ و راه‌ افتاد. رفت‌ كه‌ دنبال‌ خدا بگردد و گفت: تا كوله‌ام‌ از خدا پر نشود برنخواهم‌ گشت. نهالی‌ رنجور و كوچك‌ كنار راه‌ایستاده‌ بود، مسافر با خنده‌ای‌ رو به‌ درخت‌ گفت: چه‌ تلخ‌ است‌ كنار جاده‌بودن‌ و نرفتن؛  درخت‌ زیرلب‌ گفت: ولی‌ تلخ‌ تر آن‌ است‌ كه‌ بروی‌ وبی‌رهاورد برگردی. كاش‌ می‌دانستی‌ آنچه‌ در جست‌وجوی‌ آنی، همین‌جاست... مسافر رفت‌ و گفت: یك‌ درخت‌ از راه‌ چه‌ می‌داند، پاهایش‌ در گِل‌ است، او هیچ‌گاه‌ لذت‌ جست‌وجو را نخواهد یافت. و نشنید كه‌ درخت‌ گفت: اما من‌ جست‌وجو را از خود آغاز كرده‌ام‌ و سفرم‌ را كسی‌ نخواهددید؛ جز آن‌ كه‌ باید. مسافر رفت‌ و كوله‌اش‌ سنگین‌ بود. هزار سال‌ گذشت، هزار سالِ‌ پر خم‌ و پیچ، هزار سالِ‌ بالا و پست. مسافر بازگشت رنجور و ناامید. خدا را نیافته‌ بود، اما غرورش‌ را گم‌ كرده‌ بود...   به بتدای‌ جاده‌ رسید. جاده‌ای‌ كه‌ روزی‌ از آن‌ آغاز كرده‌ بود. درختی‌ هزار ساله، بالا بلند و سبز كنار جاده‌ بود. زیر سایه‌اش‌ نشست‌ تا لختی‌ بیاساید.   مسافر درخت‌ را به‌ یاد نیاورد. اما درخت‌ او را می‌شناخت. درخت‌ گفت: سلام‌ مسافر، در كوله‌ات‌ چه‌ داری، مرا هم‌ میهمان‌ كن. مسافر گفت: بالا بلند تنومندم، شرمنده‌ام، كوله‌ام‌ خالی‌ است‌ و هیچ‌ چیز ندارم. درخت‌ گفت: چه‌ خوب، وقتی‌ هیچ‌ چیز نداری، همه‌ چیز داری.اما آن‌ روز كه‌ می‌رفتی، در كوله‌ات‌ همه‌ چیز داشتی، غرور كمترینش‌ بود، جاده‌ آن‌ را از تو گرفت. حالا در كوله‌ات‌ جا برای‌ خدا هست و قدری‌ از حقیقت‌ را در كوله‌ مسافر ریخت... دست‌های‌ مسافر از اشراق‌ پر شد و چشم‌هایش‌ از حیرت‌ درخشید و گفت: هزار سال‌ رفتم‌ وپیدا نكردم‌ و  تو نرفته‌ای، این‌ همه‌ یافتی!
نوشته شده در  چهارشنبه سیزدهم خرداد 1388ساعت 12:3 بعد از ظهر توسط رامین

قسم
به چشمای خودت قسم دیگه بهت نمی رسم...
نوشته شده در  یکشنبه سوم خرداد 1388ساعت 11:11 بعد از ظهر توسط دریا

چه جوری از عشق تو دل بکنم؟، برم و دلو به دریا بزنم، چه جوری خاطره هامو گم کنم؟، شیشه ی آرزوهامو بشکنم تو میگی جدایی کاری نداره، میشه دل یارشو تنها بذاره، هر کسی می تونه بعد عاشقی، یه جوری روی دلش پا بذاره اما نه! نمیشه باور بکنم، با غم دوری تو سر بکنم، نمیشه که بعد عمری عاشقی، شعر تنهایی رو ازبر بکنم تو می دونی که دلم نمی تونه، یه ترانه از جدایی بخونه، نمی تونه مثل قلبای سیاه، تا ابد بی کس و تنها بمونه.
نوشته شده در  شنبه بیست و ششم اردیبهشت 1388ساعت 2:16 قبل از ظهر توسط دریا

خدایا بدان چه می کشم
خداوندا ، خداوندا تو هم یکبار عاشق شو و بر گیر از لب میگون یاری بوس اشک آلود تو هم در انتظار دلبری با ترس و لرز و بیم سر آن کوچه یک ساعت بمان غمناک و اشک آلود که از درد من و راز درون من خبر گردی تو هم چون من به رسوایی میان ده سمر گردی وفا داری کن و جور و جفایش را تحمل کن چنان خو کن به او تا هستی تو جمله او گردد و بعد در آغوش رقیبی مست و بی پروا تماشا کن که تا بهتر بدانی حالت مارا خداوندا تو هرگز نامه معشوقه ای خواندی که بنویسد تویی دینم تویی جسمم تویی جانم ولی فردا همان فردا که آغاز جدایی هاست بگوید کن فراموشم، نمیخواهم ، پشیمانم و تو مانند مرغ نیم بسمل پر زنی بر خاک و شعرت نامه ات ، آتش زند بر پیکر افلاک خداوندا ، تو یک شب تیشه مردانگی بردار و از ریشه بر افکن این درخت عشق و مستی را و خواهی دید با محو کلام دوستت دارم تو خواهی داد بر باد فنا بنیاد هستی را وز آن پس هر دلی را کردی از عشق بتی دلشاد به او درس وفا هم در کنار عشق خواهی داد                                                                                شعر از کارو Azizami
نوشته شده در  سه شنبه یکم اردیبهشت 1388ساعت 10:0 بعد از ظهر توسط Loyal

برف
روزهای خوب باهم بودنمان چه زود تمام شد.. و من در حصار فاصله ها از تو تنها ماندم روزهای شیرین با هم بودن گذشت و امروز من تنهای تنهایم و اینک دلم هوای تو را کرده است... دلم تنگ است برای آن لحظه های شیرین با هم بودنمان ! دلم برای گرفتن دستان مهربانت ، ودیدن آن چشمان زیبا تنگ شده است... کاش دوباره آن روزهای شیرین عاشقی مان تکرار می شد ، کاش دوباره می توانستم آن صدایی که شب و روز به من آرامش میداد را از نزدیک بشنوم... عزیزکم دلم برای آن خنده های قشنگت تنگ شده است... روزهای با هم بودنمان مانند پلک بر هم گذاشتنی به سر رسیدو تنها چند خاطره که هیچگاه نمی توانم فراموششان  کنم را  بر جای نهاد... خاطره هایی که یاد آن این دل عاشقم را می سوزاند.... دلم بدجور برای تو تنگ است عزیزکم .... دلم برای لحظه های دیدار با تو ، تنگ شده است... چه عاشقانه دستانم را می گرفتی و در کنارم قدم میزدی ، چه زیبا بود آن نگاه پر رمز و راز در دل کوه ، در آغوش برف و بوران ! عزیزکم دلم برای تاب بازی کودکانه تنگ شده... پاهایم مشتاقند تا دوباره سردی برف را حس کنند آبشار وجوت را از کجا بیابم تا بر آن اوج گیرم تا عاشقانه تر از همیشه از تو و آن عشق پاکت بنویسم... عزیزکم دلم برای با تو بودن تنگ شده........... Azizami
نوشته شده در  یکشنبه سی ام فروردین 1388ساعت 2:14 قبل از ظهر توسط Loyal